مرا رفت بايد همى سوى رى * ندانم كه كى بينم اين تاج كى كه چون من فراوان بآوردگاه * شد از جنگ آن نيزه داران تباه چو رستم سوارى بگيتى نبود * نه گوش خردمند هرگز شنود بدست يكى زاغ سر كشته شد * به من بر چنين روز برگشته شد كه يزدان ورا جاى نيكان دهاد * سيه زاغ را درد پيكان دهاد به دو گفت ماهوى كاى پهلوان * مرا شاه چشمست و روشن روان پذيرفتم اين زينهار ترا * سپهر ترا شهريار ترا فرخ زاد هرمزد زان جايگاه * سوى رى بيامد بفرمان شاه برين نيز بگذشت چندى سپهر * جدا شد ز مغز بدانديش مهر شبان را همى تخت كرد آرزوى * دگر گونه تر شد بآيين و خوى تن خويش يك چند بيمار كرد * پرستيدن شاه دشوار كرد [ برانگيختن ماهوى سورى بيژن را به جنگ يزدگرد و گريختن شاه در آسياب ] يكى پهلوان بود گسترده كام * نژادش ز طرخان و بيژن بنام نشستش به شهر سمرقند بود * بران مرز چنديش پيوند بود چو ماهوى بدبخت خودكامه شد * ازو نزد بيژن يكى نامه شد كه اى پهلوان زادهء بىگزند * يكى رزم پيش آمدت سودمند كه شاه جهان با سپاه ايدرست * ابا تاج و گاهست و با افسرست گر آيى سر و تاج و گاهش تراست * همان گنج و چتر سياهش تراست چو بيژن نگه كرد و آن نامه ديد * جهان پيش ماهوى خودكامه ديد بدستور گفت اى سر راستان * چه دارى به ياد اندرين داستان به يارى ماهوى گر من سپاه * برانم شود كارم ايدر تباه به من بر كند شاه چينى فسوس * مرا بىمنش خواند و چاپلوس و گر نه كنم گويد از بيم كرد * همى ترسد از روز ننگ و نبرد چنين داد دستور پاسخ بدوى * كه اى شير دل مرد پرخاش جوى از ايدر ترا ننگ باشد شدن * به يارى ماهوى و باز آمدن ببرسام فرماى تا با سپاه * به يارى شود سوى آن رزمگاه بگفتار سورى شوى سوى جنگ * سبكسار خواند ترا مرد سنگ چنين گفت بيژن كه اينست راى * مرا خود نجنبيد بايد ز جاى ببرسام فرمود تا ده هزار * نبرده سواران خنجرگزار بمرو اندرون ساز جنگ آورد * مگر گنج ايران بچنگ آورد سپاه از بخارا چو پرّان تذرو * بيامد بيك هفته تا شهر مرو شب تيره هنگام بانگ خروس * ازان مرز برخاست آواز كوس جهاندار زين خود نه آگاه بود * كه ماهوى سوريش بد خواه بود بشبگير گاه سپيده دمان * سوارى سوى خسرو آمد دوان كه ماهوى گويد كه آمد سپاه * ز تركان كنون بر چه رايست شاه سپهدار خانست و فغفور چين * سپاهش همى بر نتابد زمين بر آشفت و جوشن بپوشيد شاه * شد از گرد گيتى سراسر سياه